Standyoghurt & Granola

Yoghurt en cruesli oeuvre

Nog voordat mijn eerste boek in de winkel ligt, weet ik al het thema voor mijn tweede: yoghurt. Want het yoghurtdrama (Zuiver Zuivel heeft me mijn standyoghurt afgepakt en ik probeer nu wat zelf te fabrieken) in de vorige aflevering van dit rubriekje heeft een stroom aan hartverwarmende reacties losgemaakt. Wat een medeleven, wat een tips, wat een lotgenoten - die ook gruwen van de gladde bindmiddelkinderyoghurt en zweren bij de volle klodderige yoghurtstructuur. En wat een jarenlange zuivelverwerkingservaring blijkt er te zitten onder de lezers van Milieudefensie Magazine: een mevrouw geeft het procédé prijs waarmee ze al dertig jaar lang, vier keer per week yoghurt maakt “waar je de lepel recht op in kunt zetten: Lekker!”. Een ander vertelt over de liters yoghurt die ze onder primitieve omstandigheden maakte in het West-Afrikaanse Guinéé Bissau en belooft een potje uit Azië te bezorgen. Herinneringen worden opgehaald aan het yoghurtplantje van dertig jaar geleden: “Het kwam van een lab van de universiteit van Wageningen. Kennissen werden na een tijd gek van die yoghurtplant, er moest steeds maar melk bij om het in leven te houden, de yoghurtvoorraad groeide de ijskast uit.” Een mijnheer suggereert hangop te maken (daarover een volgende keer) en een andere schat geeft het adres van zijn Turkse winkel met “ In emmers van een liter de overheerlijke ‘Süzme Yogurt’ met 10 procent vet”. Dank, dank allemaal, jullie krijgen een plekje in mijn tweede boek. Daarin vast ook een hoofdstuk over het heikele punt ‘wat in de yoghurt te doen’. Alhoewel, één hoofdstuk is vast niet genoeg. Want alleen al over muesli zou je een proefschrift (derde boek?) kunnen schrijven. Waarbij dan de emancipatie van de muesli een belangrijk punt zou moeten zijn. Want terwijl de muesliconsumptie vroeger iets was voor veganistische totaalweigeraars (‘De muesli bloeit’ is een boekje in mijn kast van een totaalweigeraar - weten de jonge lezertjes eigenlijk nog wel wat dat was? - die in zijn gevangeniscel muesli in een bloempot stopte) is het inmiddels een multi-miljoenenbusiness geworden. Waarbij de business allerlei varianten verzint met chocolade en nepbosvruchten smaak, maar waarvan de populairste cruesli heet. Krokant dus. In Engeland en Amerika hebben ze het over granola. Zelf te maken, in deze variant met appelmoes van appels die nu zo prachtig aan of onder bomen liggen te lonken. Meng de appelmoes (250 gram) met 450 gram havermout, 120 gram zonnebloempitten,120 gram sesamzaad, theelepel gemberpoeder, 2 theelepels kaneel, 5 eetlepels honing, 100 gram suikerstroop, 100 gram rietsuiker, 300 gram gemengde noten, halve theelepel zout en 2 eetlepels zonnebloemolie. Spreid dit over twee bakplaten en bak het drie kwartier in een op 170 graden voorverwarmde oven. Schep tussendoor één of twee keer om. Schep er na afloop nog 300 gram rozijnen doorheen. Eten met bijvoorbeeld de ‘Süzme Yoghurt’ van de Alanya Market uit Kampen.


Gepubliceerd in Milieudefensie Magazine, september 2005