Standyoghurt

Yoghurtdrama

“Hi,hi, yoghurt”, lachte ons meisje van net één dag drie jaar toen ze als verlaat verjaardagscadeautje een broertje kreeg en we zeiden dat hij ‘Jochem’ heette. Daarna heb ik de naamspeling eigenlijk nooit meer gehoord, en ze hield snel van haar broertje evenals van yoghurt. Zoals alle kinderen eten die van ons graag yoghurt, het liefst met zoetigheid er in. En ábsoluut geen papayoghurt, natuurlijk. Want je hebt papayoghurt aan de ene kant en kinderyoghurt, ook wel ‘gewone’ yoghurt of ‘gladde’ yoghurt aan de andere kant, met een hele scherpe scheidslijn er tussen. Papa, die zweert bij de volle in de fles gerijpte standyoghurt. Met die fantastische klodderige structuur, waar kinderen juist gillend van naar mama rennen. Vele jaren heb ik het gegeten, die van de biologisch-dynamische zuivelfabriek Zuivel Zuiver in Limmen. Ik fietste er de hele stad voor om. En ik was niet de enige Zuiver Zuivel standyoghurt verslaafde, ik ken er meer met die afwijking, overigens ook wel mama’s. Maar nu is er een aantal maanden geleden iets rampzaligs gebeurd. De volle standyoghurt is ons afgepakt! Wordt niet meer verkocht! Het is niet te geloven! Schande! Vele jaren hebben we er op geleefd en nu zo maar, op de een of andere dag: weg. ‘Uit het assortiment’,‘omloopsnelheid’ ‘ruimte in de koeling voor andere zuivelproducten met meer marktpotentieel’ of zoiets werd er gemompeld toen ik vroeg waarom. En nu zit papa dus met een zuur gezicht samen met de rest van het gezin die gladde gemiddelde kinderyoghurt naar binnen te lepelen. Dat krijg je, als ook in de bio-sector de schaalvergroting en concentratie van kapitaal toeslaan: Zuiver Zuivel is overgenomen door Ecomel, de bio-tak van zuivelgigant Campina die vooral zo gemiddeld mogelijke smaken wil maken, voor een zo groot mogelijk ‘marktpotentieel’. Maar papa laat zich niet zo maar kennen! Dan wordt hij zelf wel yoghurtmaker, heel simpel. Met een procédé wat iederen zo thuis ook kan volgen. Ik nam iets uit de schappen wat wel wat in de richting kwam van mijn favoriete yoghurt, een halve liter volle biogarde.

Ik bracht een liter volle melk aan de kook, draaide het vuur uit, liet dat zo’n veertig minuten staan tot het afgekoeld was tot lichaamstemperatuur. Als je je vinger in de melk steekt en je voelt niks, niet heet, niet koud, dan is het goed. Ik roerde de biogarde er door en liet het zo’n acht uur afgedekt in de keuken staan. Het was gelukt! De biogardebacterieën hadden de melksuikers omgezet in zuren en ik had iets yoghurt-achtigs gekregen. Behoorlijk lekker. Maar toch niet zo als die favoriete volle standyoghurt. Daarvoor moest ik natuurlijk diezelfde volle standyoghurt als starter gebruiken. Dus stuurde ik een briefje naar Ecomel-Campina of ze me misschien nog één fles van mijn favoriet en konden leveren. Eén fles is immers genoeg om een eeuwigdurende keten van nieuwe standyoghurt te maken. Een paar weken geleden kwam het langverwachte briefje van Ecomel-Campina: “Dit is helaas niet mogelijk.” Papa tuurt nog maar eens in zijn gewone, gladde kinderyoghurt.


Gepubliceerd in Milieudefensie Magazine, juli 2005