Tagliatella met kinderen

Kinderwens

Indoctrineren, je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. Onze oudste was nog geen twee toen ze weigerde de gangbare chocovla te eten die we haar hadden voorgezet: het moest per se de biologische chocovla van de boerenmarkt zijn, gebaarde ze met haar vingertje richting koelkast. En terecht, want die smaakt naar chocola in tegenstelling tot de zuurmelige bruine zetmeelsaus van de supermarkten waar de cacao zo overduidelijk tot een minimum uit is wegbezuinigd. Smaakopvoeding is dat. De kinderen moesten per se naar McDonalds, terwijl ze er nog nooit waren geweest. Pa en ma vertikken het, dus wat een mazzel dat ze een keer gingen met de buitenschoolse opvang. Daarna heb ik ze er nooit meer over gehoord: ze koken liever zelf, zoals de meeste kinderen. Vanmiddag liep onze oudste, inmiddels bijna negen - oh gottegot wat geet d’n tied toch snel - met een vriendinnetje door de tuin te giechelen, allebei lurkend aan een babyflesje met een knalrode vloeistof er in. Nu al aan de breezers? Het viel mee. Ze bleken de eerste rode bessen te hebben geoogst, geprobeerd te hebben die verkopen en toen er geen klandizie bleek te zijn, ze met een vork geprakt, gezeefd, aangelengd met wat water en honing. En het smaakte lekker, moest ik ze toegeven nadat ik ook effe had mogen lurken.

Koken met kinderen is op gestresste werkdagen behoorlijk vermoeiend, maar tijdens langzame weekenden en tijdens de zomervakantiedagen een geweldig alternatief voor allerlei peperdure outdoor events. Het mooiste is natuurlijk met zelf gepluke dingetjes: bramensoep in augustus. Maar voor een regenachtige vakantiemiddag kun je ook bijvoorbeeld tagliatella met ze maken, met tomatensaus en gehaktballetjes, dat het deed het heel goed op het laatste verjaardagsfeestje.

Geef ieder kind een kom met honderd gram bloem en wat zout. Laat ze een kuiltje maken. Wie kan er al een ei breken? Splatsch, goed zo in het midden. Scheutje olijfolie er bij, mengen, kneden, eventueel scheutje water er bij, tot het niet meer kleeft en dan op met bloem bestoven werkblad tien minuutjes kneden. Maak er dan een bal van en begin die naar elkaar over te gooien. “NEEEE! NIET TEGEN DE MUUR!” Als daar de lol van af is, minstens twintig minuten in folie in de koelkast. Draai intussen de gehaktballetjes en kook ze een kwartiertje zachtjes in een pan met gezeefde tomaten en een bouillonblokje. Rol, als het deeg uitgerust is, er met lege flessen - de jarige mag de deegroller- ronde lappen van en snijdt daar smalle repen uit. Breng één of meerder pannen met veel water en wat zout aan de kook, en zorg dat de tafel gedekt is. Kook de tagliatella in twee minuten gaar, giet af en dien ze op met de saus en hakkeballetjes. Het moet gezegd: de dikke gekookte glibberige meelslierten zagen er eigenlijk wel smerig uit. Toch verdween alles, tot en met de laatste in de pan aangekoekte tagliatelladrel in de kindermagen.


Gepubliceerd in Milieudefensie Magazine, juli 2004