Ich bin ein Europšer


Het klinkt misschien gek, maar ik voel me steeds Europeser. Niet van de weeromstuit, als reactie op modieuze anti-EU-sentimenten. Ook heus niet alleen maar omdat de EU mij onlangs weer op persreis stuurde naar ItaliŽ. Maar wel omdat ik telkens zoveel leuks in verschillende Europese landen tegenkom, niet in de laatste plaats fatsoenlijk en goed eten. 

Afgelopen zomer Oostenrijk: mooi die bergen, maar verder best een saai en wat bekrompen land, denk je van te voren toch wat bevooroordeeld. Maar wŠt een hippe, fantastische goeie bio-eettentjes daar in steden als Graz, waar trouwens ook nog eens in schier Amsterdamse dichtheden wordt gefietst als gevolg van groen gemeentebeleid. 

Langs de snelweg heb je Raststšttes, waar je versteld staat van het aanbod van biologische en streekgebonden culinaire heerlijkheden. Bel je aan bij een Bauernhof om er een paar nachtjes te slapen. Krijg je ís morgens omaís eigen gebakken brood, met zelf gemaakte boter, verse kaas en jam en ham van eigen varken. Zie je haar in de weer met in de Alpenwei geplukte Sint Janskruid om er geneeskrachtige olie van te maken voor gezin en veestapel, die trouwens bescheiden was. Hoe ze dat financieel rondbreien: drie generaties onderhouden met 17 melkkoeien, een paar vleesfunderen, twee varkens en drie pensionkamers? Waar zijn die Nederlandse megastallen dan toch voor nodig? 

Enfin, onlangs dus in noord-ItaliŽ ook al weer zulke springlevende tradities in soms innovatieve vormen bij agro-ecologische rijstboeren, balsamicoproducenten, biologisch-dynamische wijnmakers. Tussen de bezoekjes door had ik bij de risotto veel lol met collega-journalisten uit SloveniŽ, Ierland, Bulgarije, RoemeniŽ, Spanje, Portugal, Polen en Engeland. Zodoende betrap ik me regelmatig op de gedachte: prŠchtig, dat Europa. Dat zit hem enerzijds in het vieren van de rijkdom van de diversiteit, voortgebracht door een verscheidenheid aan landschappen, culturele tradities, lokale economieŽn en tegelijkertijd Ė ondanks die diversiteit Ė kunnen lachen om dezelfde grappen, je druk maken om dezelfde dingen, elkaar verstaan dus. 

Ich bin ein Europšer! Toch? Aber wart mal....Heb ik niet vergelijkbare gewaarwordingen gehad tijdens het tafelen met Zimbabwanen, Amerikanen, Turken, Bolivianen en zo in de loop der jaren nog wel meer niet-Europeanen? Ach ja, verrek, ich bin ein Mensch.


Een Italiaans winterrecept met oer-Hollandse ingrediŽnten

*2 preien

*2 tenen knoflook

* Ĺ spitskool (of een kwart, bij een hele grote)

* 7 deciliter gezeefde tomaten

* 4 blaadjes salie

* 400 gram gare kievits- of bruine bonen (uit pot of zelf gekookt)

* bouillon (blokje of zelf getrokken)

De preien in ringen snijden en fruiten in (olijf)olie. Gehakte knoflook even meefruiten en dan de in dunne repen en vervolgens een paar keer over dwars doorgesneden spitskool er bij doen. Omscheppen en een paar minuten laten pruttelen. De gezeefde tomaten er bij doen en afvullen met bouillon totdat alle ingrediŽnten ongeveer onder staan. Salie er bij en zoín kwartier zachtjes laten koken. De kool moet nog beetgaar zijn. De bonen vijf minuten voortijds erbij doen. Op smaak brengen met peper en eventueel zout. 



Gepubliceerd in Down to Earth Magazine, winter 2015