Bietensalade

Bieten voor de toekomst

Soms heb je zo´n dag. Dan blijkt het de dag van de rare gezichten te zijn. Eén raar gezicht op straat of in de trein: ok. Maar binnen enkele uren meerdere rare gezichten (één verticale wenkbrauw, mega-groot voorhoofd, ontbrekende neus), dat is toch wel opvallend. Een dag van de gebroken benen, open staande gulpen of sigaren rokende moeders kan ook. Zo vaak zie je niet een sigaren rokende moeder. Maar meerdere op eenn dag. Heel gek, om de een of andere reden hangen ze in de lucht, er is geen verklaring voor (Je mag tenminste aannemen dat sigarenrokende moeders niet zoiets als hun jaarlijkse wereldcongres kennen).


Soms heb je ook meerdere dagen, weken of maanden zelfs. Zo waren de afgelopen zomermaanden de maanden van de zelfvoorzieners. Wie heeft het tegenwoordig nog over het streven naar zelfvoorziening? Dat is toch iets uit de jaren zeventig, tachtig, van toen ze bij De Kleine Aarde nog hun eigen composttoilet opaten? Maar nee, meerdere, serieuze, slimme, weldoordachte aanhangers van in hun eigen voedsel voorzien (in Nederland) drongen zich op. In een interview, op een internetdiscussieforum, in een maandblad, in een workshop. Telkens weer kwam ik er eentje tegen en allemaal haalden ze bovendien, onafhankelijk van elkaar, de bijbel van de zelfvoorzieners aan: ‘Leven van het Land – niets verspillen en gezond blijven’ , van John Seymour, verschenen in 1976. Met twee hectare kun je een gezin van zes personen jaarrond voeden, schreef Seymour en met heldere plaatjes beschrijft hij het hele proces van het ontginnen (bomen vellen) tot aan het slachten van een kip en brouwen van bier, van uiteraard zelfgeteelde gerst.

En verdomd, ik begin er ook weer in te geloven. Ik heb afgelopen zomer vrijwel geen groente gekocht. Van maar 150 vierkante meter moestuin hebben we gegeten. De zelfgeteelde aardappels gingen zelfs mee op vakantie. En ok., voor brood, bier en kaas gingen we naar de winkel. Maar toch is het een geruststellende gedachte dat als over een paar jaar Wilders aan de macht komt en de Arabische staten (terecht) de oliekraan dichtdraaien en ons hele industriële voedselsysteem in elkaar dondert, wij gewoon met ons lapje grond, onze handen, ons zaaigoed en wat ruilhandel niet van de honger zullen omkomen, nee zelfs uitbundig zullen blijven smullen. Van bieten bijvoorbeeld.

Koken in water is zonde, dat gaat ten koste van de smaak. Gewoon een paar uurtjes in aluminiumfolie op een smeulend vuurtje van je zelfgehakte hout laten stoven. Of vooruit, vooralsnog in de oven. Doe 6 bietjes in een gietijzeren pan in een op 150 graden voorverwarmde oven. Controleer met een vork of ze na zo´n twee uur gaar zijn. Als ze afgekoeld zijn schil er af, in kleine blokjes snijden, een paar flinke scheuten olijfolie, twee eetlepels balsamicoazijn, gesnipperde bieslook, peper en zout erdoor roeren. Uurtje laten staan en een fantastische salade die niemand je afpakt.

Ook verschenen in 'Ik eet, dus ik ben' (2009)
en Milieudefensie Magazine, september 2007