Wildepaardenstoofpot

Vanwege de ophef over paardenvlees heb ik dit recept, dat ook in 'Ik eet, dus ik ben' staat, weer op deze website gezet.

Nederlands wildernisvlees

Wilde natuur heb je tegenwoordig weer in Nederland. Met rommelige vlierbosjes, kronkelend water, zo nu en dan een overstroming en flinke beesten er in: wollige Galloways, lome Schotse Hooglanders, en Konikpaarden met vieze strontklitten in hun staarten, als ware rasta’s. De natuur wordt er op zijn beloop gelaten, maar ook de mens, is de bedoeling: je moet je tentje er kunnen opzetten, door de bosjes kunnen rauzen, hutten bouwen en er vooral van het pad af gaan om de liefde te bedrijven. Zeggen ze van Stichting Ark die in veel van die gebieden de boel aanjaagt. De Millingerwaard is zo’n bejubeld gebied, langs de zuidoever van de Waal, oostelijk van Nijmegen.

Terwijl er vroeger geen kip kwam in het zevenhonderd hectare grote gebied is het nu razend populair. Dat heeft volgens mij ook te maken met iets heel onnatuurlijks midden in het gebied, wel alleen lopend of fietsend te bereiken: een kroeg, die ze theetuin noemen. Welke zeer stadse dichter zei het ook al weer: natuur, dat is het land tussen twee cafés in? Dat gaat hier wel heel erg op, want aan de rand van de Millingerwaard ligt nóg een kroeg, opgericht door Stichting Ark met de naam Wilderniscafé. Daar kan gegeten worden, onder andere van de koeien en paarden die er in het natuurgebied grazen om te zorgen dat er niet alles dichtgroeit. Hoe kan dat nou? Die beesten worden toch heel natuurlijk met rust gelaten in hun ‘zelfgekozen kuddeverbanden’? Nou nee, toch niet helemaal. Van Stichting Ark zouden ze dat wel willen: zwakke dieren laten sterven en wegrotten, goed voor het aantrekken van wilde zwijnen, zeearenden en zeldzame insecten, maar dat mag niet van allerlei dierenwelzijnwetten. Geslacht wordt er dus af en toe als de kuddes te groot worden.

Het vlees van al die Nederlandse natuurontwikkelingsgebieden is gewoon te koop, zie www.wildernisvlees.nl en wordt aan huis bezorgd. Stevig vlees is het, met meer smaak dan opgefokt vleesvee. Logisch, want ze hebben wat afgesjokt en gegeten van de honderden verschillende grassen en kruiden. De smaak heeft wel wat van wat we als wild kennen, haas en wildzwijnen enzo, dus is wildernisvlees echt iets om met kerst voor te schotelen. Voor extra attractiewaarde voor onze gasten kozen we paard. ‘Vooral ouderen vragen er naar’, vertelde de natuurbeheerder annex bezorger die het geslachte konikspaard kwam brengen, want vroeger was het tamelijk normaal om paard te eten.

Ingrediënten
*40 gram boter
* 2 uien
*500 gram wilde paardenpoulet
*5 kruidnagels
*1 stukje pijpkaneel
*stukje gemberwortel
*theelepel korianderzaadjes
*biologische sinaasappel
*1 ½ glas rode wijn
*peper en zout
*150 gram gedroogde abrikozen
* eetlepel honing
* 2 eetlepels geroosterde geschaafde amandelen

Bereiding
Spoel de paardenpoulet schoon en dep droog. Fruit de gesnipperde uien. Voeg het vlees toe en laat het bruin worden, dan kruidnagels, pijpkaneel, gemalen gember, gemalen koriander en peper en zout toe, plus de schil van de sinaasappel. Maak in een pannetje de wijn, plus het sap van de uitgeperste sinaasappel heet en doe dat bij het vlees. Voeg wat heet water toe als het vlees niet helemaal onder staat. Laat anderhalf uur zachtjes stoven met de deksel op de pan. Week ondertussen de gedroogde abrikozen een uurtje in wat water. Giet af en kook ze zachtjes tien minuten in een paar lepels van het stoofvocht. Roer er wat honing door. Geef de abrikozen, plus wat geroosterde geschaafde amandelen en knolselderijpuree bij de paardenstoofpot.



Gepubliceerd in: 'Ik Eet, dus ik ben'